Μία ψηφιακή έκθεση με 30 υψηλής καλλιτεχνικής και ιστορικής αξίας ασπρόμαυρες φωτογραφίες από το πλούσιο αρχείο των Ηνωμένων Εθνών. Φωτογράφοι του ΟΗΕ, όπως η Βούλα Παπαϊωάννου (1898-1990) και ο Marcos Chamúdez (1898-1990), απαθανατίζουν πρόσωπα και γεγονότα της μεταπολεμικής περιόδου και μέσω αυτών την αρχή της ισχυρής σχέσης των Ηνωμένων Εθνών με την Ελλάδα, μίας χώρας που υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Οργανισμού.
Η έκθεση παρουσιάζεται με την ευκαιρία της 80ης Επετείου των Ηνωμένων Εθνών (1945 – 2025).
Η Βούλα Παπαϊωάννου υπήρξε πρωτοπόρος της ελληνικής φωτογραφίας, με έργο που συνδύασε την αισθητική αναζήτηση με τον ανθρωπισμό. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 απαθανάτιζε τοπία και μνημεία, ενώ ο πόλεμος του ’40 σημάδεψε βαθιά τη ματιά της, οδηγώντας την να καταγράψει με συγκλονιστική αυθεντικότητα την καθημερινότητα και τα δεινά του άμαχου πληθυσμού. Μετά την Απελευθέρωση ανέλαβε υπεύθυνη του φωτογραφικού τμήματος της UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration), αποτυπώνοντας τις προσπάθειες ανασυγκρότησης της Ελλάδας. Συχνά υπερέβαινε τις επίσημες εντολές της υπηρεσίας, στρέφοντας τον φακό στις φυσιογνωμίες και στις ιστορίες απλών ανθρώπων, αναδεικνύοντας την αξιοπρέπειά τους ακόμη και μέσα σε συνθήκες εξαθλίωσης. Το έργο της εντάσσεται στο ρεύμα της ανθρωπιστικής φωτογραφίας.
Marcos Chamúdez (1907–1989)
Ο Marcos Chamúdez υπήρξε Χιλιανός δημοσιογράφος και φωτογράφος με αξιόλογη διεθνή πορεία. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε ως πολεμικός ανταποκριτής του αμερικανικού στρατού, αποτυπώνοντας τις επιχειρήσεις των Συμμάχων στην Ευρώπη, αλλά και τη φρίκη των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Το 1947 εντάχθηκε στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως επίσημος φωτορεπόρτερ της Επιτροπής Έρευνας για τα Βαλκάνια και αργότερα εργάστηκε στον Διεθνή Οργανισμό Προσφύγων (International Refugee Organization) στη Γερμανία, καταγράφοντας τις δύσκολες συνθήκες ζωής των εκτοπισμένων πληθυσμών. Παράλληλα φωτογράφισε σημαντικές μορφές των γραμμάτων και των τεχνών, όπως τους Picasso, Miró και Neruda, δημιουργώντας μια ξεχωριστή εικαστική πινακοθήκη της μεταπολεμικής διανόησης. Το έργο του, με έντονο ανθρωπιστικό χαρακτήρα, παρουσιάστηκε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, καθώς και σε εκθέσεις του ΟΗΕ.
Ελληνίδα γυναίκα που πενθεί. Ελλάδα, 1947 (Φωτ. Marcos Chamúdez)
Παιδί σε κέντρο διανομής τροφίμων του ΟΗΕ (UNRRA). Αθήνα, 1948 (Φωτ. Ηνωμένα Έθνη)
Έλληνες κρατούμενοι σε γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης επιστρέφουν στην πατρίδα, μετά την απελευθέρωση. Αεροδρόμιο Ελευσίνας, 1945 (Φωτ. Βούλα Παπαϊωάννου)
Ελληνίδα ηλικιωμένη, επαναπατρίζεται από την UNRRA. Ελλάδα, 1945 (Φωτ. Βούλα Παπαϊωάννου)
Συγγενής εκτοπισμένου ατόμου που δεν επέστρεψε στην Ελλάδα με το πλοίο «Gripsholm». Πειραιάς, 1945 (Φωτ. Βούλα Παπαϊωάννου)
Κορίτσι μεταφέρει ξύλα για θέρμανση. Ήπειρος, 1945 (Φωτ. Ηνωμένα Έθνη)
Ένα χαμογελαστό αγόρι. Ελλάδα, 1945 (Φωτ. Ηνωμένα Έθνη)
Παιδιά παρακολουθούν την ιατρική αποστολή της UNRRA. Ροβολιάρι, Φθιώτιδα, 1945 (Φωτ. Ηνωμένα Έθνη)
Διακόσια δέκα ορφανά ελληνόπουλα εβραϊκού θρησκεύματος αναχωρούν για την Παλαιστίνη, όπου θα υιοθετηθούν. Ελλάδα, 1945 (Φωτ. Βούλα Παπαϊωάννου)
Πολιτικός κρατούμενος εξετάζεται από την επιτροπή του ΟΗΕ για τα Βαλκάνια. Θεσσαλονίκη, 1947 (Φωτ. Marcos Chamúdez)
Ελληνίδες αναμένουν με αγωνία την άφιξη αεροπλάνου που μεταφέρει τους Έλληνες εκτοπισμένους από την Ιταλία πίσω στην Ελλάδα. Ελλάδα, 1945 (Φωτ. Ηνωμένα Έθνη)
Ορφανό ελληνόπουλο εβραϊκού θρησκεύματος αναχωρεί για την Παλαιστίνη, όπου θα υιοθετηθεί. Ελλάδα, 1945 (Φωτ. Βούλα Παπαϊωάννου)
Πενθούσες γυναίκες. Ελλάδα 1947 (Φωτ. Marcos Chamúdez)
Πολιτικός κρατούμενος εξετάζεται από την επιτροπή του ΟΗΕ για τα Βαλκάνια. Θεσσαλονίκη, 1947 (Φωτ. Marcos Chamúdez)
Οικογένεια Ελλήνων σε στρατόπεδο προσφύγων της UNRRA στη Μέση Ανατολή. (Φωτ. Alexander Kook)