Στη Γάζα, όπου η έλλειψη πρόσβασης σε νερό συνιστά υπαρξιακή απειλή, ο Ιμπραήμ Άλους ξεχωρίζει ως ένας αφανής ήρωας, παρέχοντας μια σανίδα σωτηρίας στους διψασμένους κατοίκους της Λωρίδας.
Κάθε ημέρα, οδηγεί το υδροφόρο του φορτηγό μέσα από τη Λωρίδα της Γάζας, γεμίζοντας άδεια δοχεία και δεξαμενές.
Η κάμερα του UN News τον συνόδευσε σε μια πρόσφατη επίπονη αποστολή για την παροχή λίγου νερού στους κατοίκους της Τζαμπαλίγια. Ο ανταποκριτής μας συνάντησε τον Άλους στον σταθμό αφαλάτωσης της περιοχής, όπου περνάει ώρες περιμένοντας να γεμίσει το βυτίο του.
Όπως σε κάθε σημείο της Γάζας, έτσι και εκεί ο σταθμός αφαλάτωσης είναι κατάμεστος. Καθώς η περιοχή ξεμένει από καύσιμα, ο Άλους εξηγεί πως απαιτούνται 35 έως 40 λίτρα ντίζελ ανά ώρα για να λειτουργήσει ο σταθμός.
Ώρες αναμονής
Στο εργοστάσιο, ο Ιμπραήμ οπλίζεται με υπομονή: «Έρχομαι εδώ και περιμένω περίπου πέντε ώρες για να έρθει η σειρά μου. Οι τιμές του νερού είναι πολύ υψηλές εξαιτίας του κόστους παραγωγής. Οι κάτοικοι της Γάζας δεν μπορούν να αγοράσουν νερό, εκτός εάν διανέμεται από οργανώσεις, ιδρύματα ή εθελοντικές πρωτοβουλίες».
«Το κόστος ενός κυβικού μέτρου είναι εξαιρετικά υψηλό λόγω της ακριβής τιμής του ντίζελ, που απαιτείται για τη λειτουργία των γεννητριών. Ένα κυβικό μέτρο νερού μπορεί να κοστίζει από 90 έως 100 σεκέλ – δηλαδή περίπου 20 ιορδανικά δηνάρια».
Αφού ολοκληρώσει το έργο του, ο Ιμπραήμ Άλους επιβιβάζεται στο παλιό του φορτηγό, βάζει μπρος τη μηχανή και ξεκινά για ένα ακόμα δύσκολο δρομολόγιο μέσα από τις κατεστραμμένες συνοικίες της Τζαμπαλίγια.
Για τον Άλους, οι δυσκολίες δε σταματούν στον σταθμό. Η οδήγηση μέσα στη Γάζα είναι επικίνδυνη, καθώς καλείται να διασχίσει ερείπια και κατεστραμμένους δρόμους για να φτάσει στους ανθρώπους που τον περιμένουν — και μαζί περιμένουν το νερό.
Υπάρχουν πάντα κάποιοι που τον περιμένουν. Είναι σχεδόν αδύνατον για φορτηγά να φτάσουν σε ορισμένες περιοχές, και αν δεν ήταν ο κ. Άλους, αυτές οι περιοχές θα έμεναν πρακτικά χωρίς καθόλου νερό.
Χωρίς νερό, δεν υπάρχει ζωή
«Αντιμετωπίζουμε μια πολύ σοβαρή κρίση νερού», δηλώνει ο Αϊμάν Καμάλ, κάτοικος της Λωρίδας της Γάζας. Κάποιοι περιμένουν μισή μέρα για να γεμίσουν μόλις πέντε ή δέκα γαλόνια (19-38 λίτρα), ενώ άλλοι δεν προλαβαίνουν καν, καθώς βρίσκονται πολύ πίσω στην ουρά.
«Χωρίς νερό δεν υπάρχει ζωή… Περιμένουμε το πόσιμο νερό που έρχεται από μακρινές περιοχές και ο κόσμος συνωστίζεται για να πάρει μερίδιο», λέει ένας άλλος κάτοικος, ο Φάθι αλ-Καχλούτ, καθώς γεμίζει τον κουβά του.
«Ο αποκλεισμός μάς έχει προκαλέσει αμέτρητα προβλήματα. Ελπίζουμε πως ο κόσμος θα στρέψει το βλέμμα του προς εμάς, έστω και για μία μέρα, όπως το στρέφει προς άλλες χώρες. Όλοι αλλού ζουν με άνεση. Γιατί είμαστε καταδικασμένοι σε αυτή τη μοίρα;» αναρωτιέται ο Σαμίρ Μπαντρ, εξηγώντας ότι τα παιδιά του περνούν την ημέρα πηγαινοερχόμενα ψάχνοντας για νερό.
Επιδείνωση της κρίσης
Το συνεχές κλείσιμο των συνοριακών περασμάτων και η απαγόρευση εισαγωγής καυσίμων έχει ουσιαστικά παραλύσει τη λειτουργία των σταθμών αφαλάτωσης. Παράλληλα, το κλείσιμο των βασικών αγωγών έχει οδηγήσει σε δραματική μείωση της ποσότητας διαθέσιμου πόσιμου νερού στη Γάζα. Η κρίση βαθαίνει, προειδοποιεί η UNICEF.
Μετά την κατάρρευση της εκεχειρίας, οι εργασίες επισκευής κρίσιμων γεωτρήσεων και υδροδοτικών σημείων ανεστάλησαν εντελώς, αφήνοντας πολλές πηγές νερού εκτός λειτουργίας ή εκτεθειμένες σε περαιτέρω ζημιές.
Σύμφωνα με τo Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά (UNICEF), περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι – ανάμεσά τους 400.000 παιδιά – λαμβάνουν πλέον μόλις έξι λίτρα νερού ημερησίως ανά άτομο, μια απότομη πτώση από τον προηγούμενο μέσο όρο των 16 λίτρων.
Εάν εξαντληθούν τα καύσιμα, η UNICEF προειδοποιεί ότι η ποσότητα αυτή ενδέχεται να μειωθεί κάτω από τέσσερα λίτρα την ημέρα τις επόμενες εβδομάδες, αναγκάζοντας τις οικογένειες να καταφεύγουν σε μη ασφαλείς πηγές, γεγονός που αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο επιδημιών, κυρίως μεταξύ των παιδιών.