Η προσωπική ιστορία του Χουσεΐν, μέλους της ομάδας της Υπηρεσίας Αρωγής και Έργων του ΟΗΕ για τους Παλαιστινίους Πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή (UNRWA), αποτυπώνει το εύρος της καταστροφής στη Γάζα, την αγωνιώδη προσπάθεια επιβίωσης των Παλαιστινίων στην Τζαμπαλίγια, το έργο της UNRWA, αλλά και την ανάγκη για ενίσχυση της διεθνούς υποστήριξης.
Μόλις έφτασα στον καταυλισμό της Τζαμπαλίγια, προσπάθησα να βρω το προσωρινό σπίτι της οικογένειάς μου, όπου ζούσαν αντί για την κύρια κατοικία τους, η οποία είχε καταστραφεί κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής επιχείρησης του Ισραήλ τον Μάιο του 2024. Η έκπληξη ήταν τεράστια καθότι δεν μπορούσα να βρω ούτε ένα σημείο που να θυμίζει το σπίτι ή τους δρόμους. Όλα τα κτίρια ήταν ανακατεμένα μεταξύ τους, και όλες οι αναμνήσεις του οικογενειακού σπιτιού και της γειτονιάς είχαν χαθεί.
Άρχισα να καταγράφω με την κάμερά μου. Οι εικόνες ήταν συγκλονιστικές – απόλυτη καταστροφή. Τίποτα δεν ήταν όπως πριν. Είδα εκτοπισμένους ανθρώπους να επιστρέφουν σταδιακά στον καταυλισμό, αλλά το σοκ στα πρόσωπά τους ήταν αδιαμφισβήτητο. Δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν τους δρόμους ή τα σπίτια τους· τα πάντα είχαν ισοπεδωθεί. Η κατάσταση ήταν απελπιστική: χωρίς νερό, χωρίς τροφή, χωρίς αποχέτευση, χωρίς τοίχους – χωρίς ζωή. Ακόμα και το να καθίσεις ανάμεσα στα ερείπια ήταν αδύνατο, γιατί δεν είχε απομείνει τίποτα για να κρατηθείς.
Καθώς περνούσε η μέρα, ορισμένες οικογένειες αποφάσισαν να επιστρέψουν στα καταφύγια στην πόλη της Γάζας, λέγοντας πως η Τζαμπαλίγια δεν ήταν πλέον κατοικήσιμη. Άλλοι, χωρίς καμία εναλλακτική, παρέμειναν εκεί, ζώντας κάτω από αδιανόητες συνθήκες: χωρίς στέγη, χωρίς τροφή, χωρίς νερό, περιτριγυρισμένοι από ερείπια και πρόχειρες σκηνές.
Ως φωτογράφος, ένιωσα βαθιά αίσθηση αδυναμίας. Η κάμερα, το αξιόπιστο εργαλείο μου για την καταγραφή της πραγματικότητας, δεν μπορούσε να αποτυπώσει το μέγεθος της καταστροφής και του πόνου. Η τραγωδία και η οδύνη που είδα ξεπερνούσαν τα όρια κάθε φακού. Ο πόνος, το σοκ, οι ανείπωτες ιστορίες χαραγμένες στα πρόσωπα των ανθρώπων ήταν αδύνατο να αποτυπωθούν πλήρως. Κάθε φωτογραφία που τράβηξα έμοιαζε ανεπαρκής, ανίκανη να μεταφέρει το τεράστιο μέγεθος της κρίσης.
Παρά αυτό το αίσθημα αδυναμίας, ήξερα πως ο ρόλος μου ήταν κρίσιμος. Η εμπειρία αυτή ανέδειξε το τεράστιο ανθρώπινο μαρτύριο και την επιτακτική ανάγκη για συνεχή διεθνή υποστήριξη. Οι κάτοικοι της Τζαμπαλίγια έχουν άμεση ανάγκη από καταφύγιο, νερό, τροφή και ιατρική περίθαλψη. Αλλά πάνω απ’ όλα, χρειάζονται ελπίδα – για μια αξιοπρεπή ζωή και ένα καλύτερο μέλλον.
Μετά από τρεις εβδομάδες, οι ομάδες της UNRWA, δουλεύοντας αδιάκοπα μέρα και νύχτα, κατάφεραν να επισκευάσουν μια γεννήτρια για τη λειτουργία της κύριας αντλίας νερού στην Τζαμπαλίγια. Η πρωταρχική ανάγκη των ανθρώπων ήταν το νερό. Θυμάμαι πόσο χαρούμενοι ήταν όταν η αντλία λειτούργησε για πρώτη φορά. Η ομάδα της UNRWA ήταν εξαιρετικά περήφανη γι’ αυτό το επίτευγμα και για τη δυνατότητα να προσφέρει άμεση βοήθεια στους εκτοπισμένους, οι οποίοι είχαν χάσει τα σπίτια τους και είχαν μείνει άστεγοι. Νιώθω έναν ισχυρό και βαθύ δεσμό μεταξύ των Παλαιστινίων Προσφύγων και της UNRWA, καθώς ο ένας δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον άλλο».