Η κινητοποίηση της κοινής γνώμης
Η κινητοποίηση της κοινής γνώμης, τόσο στις αναπτυσσόμενες όσο και στις ανεπτυγμένες χώρες, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των αναπτυξιακών προσπαθειών προς επίτευξη των στόχων που έχουν τεθεί. Οι κυβερνήσεις των πιο προηγμένων κρατών οφείλουν να εντείνουν τις προσπάθειές τους για την εμβάθυνση της δημόσιας κατανόησης σχετικά με τον αλληλεξαρτώμενο χαρακτήρα της ανάπτυξης, καθώς και την ανάγκη στήριξης των αναπτυσσόμενων χωρών στην προσπάθειά τους να επιταχύνουν την οικονομική και κοινωνική τους πρόοδο. Αντίστοιχα, οι κυβερνήσεις των χωρών του Νότου οφείλουν να καταστήσουν σαφές, σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα, τόσο τα οφέλη όσο και τις θυσίες που εμπεριέχει η αναπτυξιακή διαδικασία, κινητοποιώντας έτσι την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στην επίτευξη των εθνικών αναπτυξιακών στόχων.
Η ευθύνη για την κινητοποίηση της κοινής γνώμης εναπόκειται πρωτίστως στους εθνικούς θεσμούς. Στο πλαίσιο αυτό, οι κυβερνήσεις καλούνται να εξετάσουν τη δημιουργία νέων εθνικών φορέων, ή την ενίσχυση των υπαρχόντων, με αποστολή την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης σε αναπτυξιακά ζητήματα. Παράλληλα, μακροπρόθεσμα, θα πρέπει να προωθηθεί η ενσωμάτωση της αναπτυξιακής διάστασης στα εκπαιδευτικά προγράμματα. Δεδομένου ότι η πολιτική ηγεσία μπορεί να συμβάλει καταλυτικά στην κατεύθυνση αυτή, καθίσταται απαραίτητη η σαφής διατύπωση στόχων από τις αρμόδιες αρχές.
Ο ρόλος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών εστιάζεται στη στήριξη των εθνικών μέσων ενημέρωσης, κυρίως μέσω της παροχής τεκμηριωμένης πληροφόρησης, από την οποία τα τελευταία μπορούν να αντλούν τόσο περιεχόμενο όσο και έμπνευση για το έργο τους.
Το 1972, η Γενική Συνέλευση καθιέρωσε την Παγκόσμια Ημέρα Πληροφόρησης για την Ανάπτυξη, με σκοπό να στρέψει την προσοχή της διεθνούς κοινότητας στα αναπτυξιακά προβλήματα και στην ανάγκη ενίσχυσης της διεθνούς συνεργασίας για την επίλυσή τους (Απόφαση 3038 (XXVII)). Η Συνέλευση αποφάσισε η Ημέρα αυτή να τιμάται στις 24 Οκτωβρίου, ημερομηνία που συμπίπτει με την Ημέρα των Ηνωμένων Εθνών, και που σηματοδοτεί επίσης την υιοθέτηση της Διεθνούς Στρατηγικής για την Ανάπτυξη για τη Δεύτερη Αναπτυξιακή Δεκαετία των Ηνωμένων Εθνών (1970).
Η Συνέλευση θεώρησε ότι η ενίσχυση της διάδοσης της πληροφόρησης και η κινητοποίηση της κοινής γνώμης, ιδίως μεταξύ των νέων, μπορούν να συμβάλουν καθοριστικά στην ενίσχυση της ευαισθητοποίησης γύρω από τα προβλήματα της ανάπτυξης, προωθώντας με αυτόν τον τρόπο τις προσπάθειες για διεθνή συνεργασία στον εν λόγω τομέα.
Ιστορικό πλαίσιο
Από τη δεκαετία του 1970, οι κυβερνήσεις δήλωσαν εκ νέου την προσήλωσή τους στους θεμελιώδεις στόχους που κατοχυρώνονται στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών: την οικοδόμηση συνθηκών σταθερότητας και ευημερίας, καθώς και την εξασφάλιση ενός ελάχιστου επιπέδου διαβίωσης συμβατού με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μέσω της οικονομικής και κοινωνικής προόδου. Η έναρξη της Πρώτης Αναπτυξιακής Δεκαετίας του ΟΗΕ, το 1961, σήμανε μια σημαντική παγκόσμια κινητοποίηση για τη μετάφραση αυτής της υπόσχεσης σε συγκεκριμένες δράσεις. Έκτοτε, οι προσπάθειες συνεχίζονται.
Παρά ταύτα, το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων ανθρώπων παραμένει θλιβερά χαμηλό: υποσιτισμένοι, χωρίς πρόσβαση σε εκπαίδευση, αποκλεισμένοι από την αγορά εργασίας και στερούμενοι βασικών αγαθών και υπηρεσιών. Εντούτοις, οι υφιστάμενες απογοητεύσεις δεν θα πρέπει να επισκιάζουν το όραμα, ούτε να εκτρέψουν την πορεία προς την επίτευξη των αναπτυξιακών στόχων.
Η επιτυχία των διεθνών αναπτυξιακών προσπαθειών εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, από τη βελτίωση του γενικότερου διεθνούς περιβάλλοντος, και ειδικότερα από την επίτευξη χειροπιαστής προόδου στην εμπέδωση ίσων πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων για όλα τα μέλη της κοινωνίας.
Ο απώτερος σκοπός της ανάπτυξης δεν είναι άλλος από τη διαρκή βελτίωση της ευημερίας κάθε ανθρώπου και την δίκαιη κατανομή των ωφελημάτων της προόδου. Όπου παραμένουν ακραίες ανισότητες, προνόμια λίγων ή διάχυτες κοινωνικές αδικίες, η ανάπτυξη χάνει το νόημά της. Η διεθνής κοινότητα καλείται να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της εποχής, αξιοποιώντας τις πρωτοφανείς δυνατότητες που προσφέρουν η επιστήμη και η τεχνολογία, φροντίζοντας ταυτόχρονα ώστε τα επιτεύγματα να μοιραστούν δίκαια μεταξύ των κρατών και να ενισχύσουν την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη.