Voor het tweejaarlijkse European Youth Event (EYE) in Straatsburg op 13 en 14 juni 2025 interviewde UNRIC jonge activisten over hun werk, ambities en de boodschap die ze aan wereldleiders willen overbrengen.
Eén van hen is Benjamin Van Bunderen Robberechts. Benjamin, 18, is een klimaat- en kinderrechtenactivist uit België. Hij zet zich in voor de bescherming van onze planeet, om zo een veilige en gezonde toekomst te garanderen voor de jongeren van vandaag en morgen. Tijdens het EYE2025 vertegenwoordigt hij het VN-Milieuprogramma (UNEP).
1. Waarom ben je jongerenactivist geworden?
Tijdens de overstromingen in West-Europa in de zomer van 2021 werd mijn vijftienjarige vriendin Rosa, die net als ik klimaatactivist was, door het woeste water uit mijn armen gerukt. Die nacht stierven er 220 mensen in België en Duitsland.
Vanaf dan ging de klimaatcrisis niet meer over grafieken en doelstellingen, maar over namen en verloren levens. De eerste actie van Climate Justice for Rosa was geen persbericht of petitie, maar een mars. Rosa’s vrienden en ik sloten ons aan bij een massaal klimaatprotest in Brussel, allemaal in het rood gekleed, met een enorm spandoek: “Politici sterven van ouderdom. Rosa stierf door klimaatverandering.” We maakten het onmogelijk om weg te kijken.
2. Wat is een sleutelbegrip in jouw werk?
Het begrip intergenerationele klimaatrechtvaardigheid. Daarbij klagen we de bewuste keuzes voor winst en gemak van oudere generaties aan – terwijl ze de gevolgen voor onze toekomst kenden.
De Belgische schrijver David Van Reybrouck noemt het de “kolonisatie van de toekomst” – en hij heeft gelijk. Net zoals systemen vroeger grondgebied uitbuitten voor kortetermijnwinst, plunderen de systemen van vandaag de toekomst: ze nemen wat ze nu willen, en laten de schade achter voor toekomstige generaties.
De oceaan stikt, koraalriffen sterven af, en hele ecosystemen verdwijnen. De systemen die ons in leven houden, storten in, hier en nu. We hebben drastische actie nodig om te redden wat er nog te redden valt.
En jongeren voelen dat er hier iets misgaat. Volgens de grootste wereldwijde studie over klimaatangst zegt 75% van hen dat klimaatverandering hen bang maakt voor de toekomst, en bijna de helft zegt dat het hun dagelijks leven beïnvloedt. Sommigen vertellen me dat ze twijfelen of ze kinderen willen. Dat niveau van angst zou als een politieke noodsituatie behandeld moeten worden.
Volgens UNICEF is 99% van de kinderen al blootgesteld aan ten minste één groot milieurisico. En toch krijgen we nog steeds geen echte plaats aan tafel. We worden uitgenodigd om te spreken, om op de foto te gaan, om te laten zien dat “de jeugd erbij betrokken was”. Maar wanneer er beslissingen worden genomen, wordt er niet voldoende naar ons geluisterd. Intergenerationele rechtvaardigheid is de drijvende kracht achter alles wat ik doe. Of ik nu medeorganisator ben van VN-workshops voor jongeren, samenwerk met kinderrechtenexperts of spreek op de VN-klimaatconferentie (COP), ik vecht voor een wereld waarin beslissingen over onze toekomst met ons worden genomen, niet voor ons.
3. In november ga je naar de COP30 in Belém, Brazilië. Wat wil je duidelijk maken aan wereldleiders?
Er moet een einde komen aan het tijdperk van fossiele brandstoffen! Niet theoretisch. Niet ooit. Nú. Geen valse beloftes meer dat we de uitstoot gaan afbouwen terwijl er nieuwe pijpleidingen worden goedgekeurd, oliecontracten worden getekend en er nog meer wordt geboord. Daarom steun ik het Non-Proliferatieverdrag voor Fossiele Brandstoffen. Want ik ben het wachten op beloftes beu. Wat we nodig hebben is moed, niet alleen op de COP, maar overal.
4. Klimaatactie kan mensen overweldigd of uitgeput doen voelen. Wat houdt jou gemotiveerd om door te blijven gaan?
Elke dag draag ik Rosa met me mee. En ik denk aan de mensen die ik heb ontmoet – uit Tuvalu, Bangladesh, Kenia – die zoveel hebben verloren maar toch blijven doorzetten. Zij geven mij de kracht om zelf door te gaan. De kans op burn-out is reëel, maar erbij stilstaan is een luxe die veel mensen aan de frontlinie niet hebben.
Ik ben student, en net als veel jonge activisten heb ik uit eigen zak moeten betalen om gehoord te worden. Tenzij je extreem wanhopig bent, heel bevoorrecht, of gewoon te koppig om op te geven… ga je vroeg of laat een burn-out ervaren. Dat is de harde realiteit. Maar zoals mijn Zuid-Afrikaanse vriend Kumi Naidoo, voormalig directeur van Greenpeace en voormalig secretaris-generaal van Amnesty International, zegt: “Pessimisme is een luxe die we ons niet kunnen veroorloven.” En zwijgen zou ons nog veel meer kosten.
5. Welke van je acties heeft een bijzondere impact gehad?
Met Climate Justice for Rosa heb ik geholpen om 15 juli door de EU en België te laten erkennen als de Dag voor de slachtoffers van de wereldwijde klimaatcrisis. Wat begon als mijn stille belofte aan alle slachtoffers is uitgegroeid tot een Europese herdenking, nu ondersteund door openbare evenementen, beleidsdiscussies en een groeiend aantal maatschappelijke organisaties.
En dan is er nog de Total strafzaak. Dat is een klacht die zeven jongeren, ook ikzelf, en drie ngo’s, in Frankrijk hebben ingediend tegen de topmanagers en aandeelhouders van TotalEnergies. Door klimaatrampen zijn we allemaal dierbaren verloren of is ons leven verstoord. Met deze zaak vragen we de rechtbank om degenen verantwoordelijk te houden die deze crisis aanwakkeren, niet alleen voor hun uitstoot, maar ook omdat ze bewust mensenlevens in gevaar brengen.
6. Heb je tips voor jongeren die interesse hebben om zich in te zetten tegen klimaatverandering?
Begin gewoon, waar je ook bent, met wat je hebt. Wacht niet tot je er klaar voor bent of tot alles perfect is. Je hoeft niet luid te zijn om een impact te maken, gewoon eerlijk en volhardend. Toen ik Climate Justice for Rosa begon, had ik geen idee hoe ik een campagne moest voeren. Ik wist alleen dat ik niet langer kon zwijgen. Ik was bang en ik maakte fouten – maar ik bleef doorgaan.
Als iets verkeerd aanvoelt: zeg het. Zeg het duidelijk. Zeg het moedig. En zeg het nog een keer. En als je op een plaats leeft waar je nog veilig je stem kunt laten horen, beschouw dat dan niet als vanzelfsprekend. Gebruik dat, niet alleen voor jezelf, maar ook voor wie dat niet kan. Je stem laten horen brengt risico’s met zich mee – maar zwijgen ook. Het is niet gemakkelijk om de status quo aan te vechten.
Je zal soms fouten maken. Je zal je klein voelen. Mensen zullen zeggen dat je te emotioneel of te naïef bent. Laat ze. En bewijs dan dat ze ongelijk hebben. Deze beweging werd niet opgebouwd door machthebbers, maar door mensen zoals jij.
Lees alle originele interviews in het Engels.